شب است و چهره ی میهن سیاهه

نشستن در سیاهی ها گناهه

 تفنگم را بده تا ره بجویم

 اگر یکبار بازآیی برایت قصه خواهم گفت

من از شهر پرستوهاوآواز برایت قصه

 خواهم گفت

من از تنها گل سرخی که دردشت وجود

بی کسی هاست واز تنهاترین مرغی که

که عمری در قفس تنهاست برایت قصه

خواهم گفت

چه گویم چها دیده ام سالها

اسیرانه نالیده ام سا لها

کلامی پسند دلم ای دریغ

 ازدیده به جای اشک خون می اید

دل خون شده از دیده برون می اید

دل خون شد

من با عشق آ شنا شدم  وچه کسی این چنین

آشنا شد

وچه کسی این چنین آشنا شد؟

هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود.

هنگامی لب به زمزمه گشودم

که مخاطبی نداشتم.

و هنگامی تشنه ی آتش شدم

که در برابرم دریا بود ودریا ودریا......!